Niks “in je kracht zetten” ! Als je goed kijkt staan ze daar al.

Dit schreef ik vijf jaar geleden:

“Hoe mooi lastige mensen zijn”

Maar het ging over 1998, bijna twintig jaar geleden.

Toen ontdekte ik mijn kracht, en gisteren voelde ik hem weer.

Gisteren was de eerste bijeenkomst van studenten HAN en Raboud die hoogsensitief zijn, en tegen een burn-out aan zitten (of er al in).

Geen ‘lastige mensen’ dit keer¹. Nou ja, ze zijn soms lastig voor zichzelf.

En weer is er de magie.

Wat zijn die mensen gaaf. Ik zie hoe mooi ze zijn, ik zie wat ze kunnen betekenen. Ik zie hoe en waar ze vastlopen.

En ik weet inmiddels ook precies hoe ik ze verder kan helpen.

Maar het begint bij zien.

Daar gaat mijn hart van open.

Dát is mijn why!

Nu al zien hoe ze schijnen. Niks in hun kracht zetten! Als je goed kijkt staan ze daar al.

Uitleggen wat HSP is, en wat dat doet in je hersenen.

En dan gaan ze zelf hun uitdagingen zoeken, want ook daar zijn ze slim genoeg voor. En ze hebben elkaar om het aan te gaan.

Ik ben alleen katalysator, en een vat vol kennis en oefeningen. En jarenlange ervaring met groepen, ook dat.

 

¹ voetnoot
Nu vraag ik me toch af hoeveel HSP’ers ik ooit in mijn sollcitatietrainingen heb gehad. Veel, vermoed ik. Alleen wist ik dat toen nog niet.

Ben ik oké? (of wat overprikkeld zijn met je doet)

Sneeuw.

Dit weekend genoot ik er van.

En nu.

Tja. Nu heb ik een dip.

Vandaag zou ik drie gave dingen doen die alle drie niet door gaan.

Ik zou aan de slag met mijn branding bij Xandra.

Ik had afgesproken om eindelijk Judith Webber eens live te zien.

Ik zou starten met een HSP burn-out zelfhulpgroep voor studenten uit Nijmegen.

En één voor één gaan ze niet door.

Waarom voel ik me nu opeens kut, bij die schitterende sneeuw? Want, ja het is weer prachtig.

Mooi om eens te gaan kijken naar de gedachtenpatronen die ons in de diepte zuigen.

Oergedachte is natuurlijk:  “Ik ben niet goed genoeg!”

En die heeft meerdere lagen.

Want natuurlijk ben ik oké.

Maar . . .

Ik moet natuurlijk wel mijn geld kunnen verdienen, met mooie dingen doen. Ik moet me nuttig maken.

Vandaag is een oefening in oké zijn, ook als ik even geen bevestiging krijg.

Bevestiging kreeg ik de afgelopen maanden van mijn transitieproces.  Ik was veel bezig met mijn uiterlijk, en dat deed me goed. Bezig zijn, stappen zetten, resultaat zien. Ik keer ook reikhalzend uit naar mijn eigen plek.

Nu heb ik die eigen plek.

En nu is  het tijd om in de wereld te zetten wat ik te bieden heb.

En vandaag zou een prachtige start zijn.

Mensen zien, geïnspireerd raken, en bovenal: mezelf nuttig maken. En weer eens een groep begeleiden. Want ik besef nu hoe zeer ik dat gemist heb: werken met mensen.

En dan plof!

Of nee, dwarrel.

Maar wel heel veel dwarrel.

De gedachte die me zo teneerslaat is de gedachte dat ik niks waard ben als ik niet kan laten zien wat ik waard ben.

En gelijk een heel venijnige gedachte daar over heen: “En dat zegt de persoon die voor iedereen de boodschap ‘je ben oké’ heeft.”

En nu kan ik wel heel manmoedig zeggen dat ik dat kan laten zijn . . .

. . . maar ik zit er nu wel over te bloggen.

 

 

Dit is waar de oefeningen van Master of Emotions over gaan.

Al onze manieren waarop we het niet aan gaan.

Durf ik te zijn, met dit gevoel?

Zonder het weg te bloggen?

Want alleen er doorheen aan de andere kant er weer uit ligt de manier om je los te maken van dit soort shit.

Oefenen, is het.

“Het hele leven is een oefening.” zei iemand vanmorgen tegen me.

“Ja, duh!” was mijn eerste reactie,

Maar eh . . . ja.

Ze heeft natuurlijk wel gelijk.

 

Oh . .

en nóg een oefening, besef ik:

Want wat doe ik als ik deze plaats op facebook, en mensen gaan allemaal bemoedigende reacties geven?

Lief, maar dat is niet waarom ik dit blog schrijf. Ik hoef niet getroost. Ik zoek geen bevestiging. Ik wil delen wat er in me gebeurt omdat anderen daar iets aan kunnen hebben.

En dan nóg een laag:

“Oh, jij wil dus wel anderen helpen, maar je laat jezelf niet helpen? Is dat een manier om je beter te voelen?”

Kijk, dat soort gedachten.

Misschien ben ik overprikkeld, nog van de verhuizing, dat ik nu zo bevattelijk ben.

De vraag is of ik dit nog ga plaatsen, want ik weet niet eens meer of dit een dapper, open blog is, of zielig geraaskal.

Vul hier even de tijd  in dat ik nog even in mijn zelfgemaakte vegetarische erwtensoep roer en het laat zakken (nee niet de soep!)

 

Ik publiceer het. Het is een mooi voorbeeld van hoe onze hersenen met ons op de loop gaan.

 

 

 

Hoe een ochtend routine je leven verandert (nee het is niet wat je denkt)

Sinds 75 dagen start ik mijn dag met het intypen van “Je bent oké.” op facebook en op twitter. Daarna maak ik een youtube-life filmpje. Daar spreek ik dezelfde boodschap in, in het engels, maar dan met een achtergrondverhaal.

Wow, wat doet dat veel.

Als eerste is daar natuurlijk de routine:

Waar kom ik mijn bed voor uit? Nou dit!  Mensen laten weten dat ze oké zijn.

Maar er is meer.

Eerst maar even over facebook en twitter, want dat youtube verhaal ligt net even anders.

Die eerste dagen is leuk. Mensen reageren positief.

Maar dan komt het eerste moment dat iemand hardop zegt dat het nu wel weer genoeg is.

Ik had dat voorzien, natuurlijk. Was er al bang voor, zou ik vroeger gezegd hebben. Maar hé, wat gaaf! Ik ben minder bang dan vroeger. Dat is het effect van bewust bezig zijn met het accepteren van alles wat ik ben, voel en doe.

Dat is niet makkelijk, trouwens.

Het gaat met vallen en opstaan,
met horten en stoten,
met haat en liefde.

Fijn dus dat ik opleidingen doe bij Gave Mensen. Dan hoef ik dat niet helemaal alleen te doen.

Ik schrik er niet meer zo van, maar het doet me natuurlijk wel iets, wat anderen er van zeggen.

Mijn grootste uitdaging, merk ik, is om het los te laten wat mensen er mee doen.

Er onstaan gesprekken over hoe deze herhaalde boodschap binnen komt.

En ook hier zit ik midden in een oude manier van reageren, en een nieuwe, wat lossere manier. Ik wil bijvoorbeeld in eerste instantie uitleggen hoe ik het bedoel. Omdat ik niet wil dat mensen het verkeerd gaan begrijpen. Maar terwijl ik dat doe, besef ik dat ik niks te willen heb. Ik  heb mijn boodschap de wereld in gestuurd, en wat anderen daar van maken is van hen.

Durf ik dat echt zo los te laten?

Of en ik alleen maar stoer aan het doen?

Want ook dat is een valkuil die ik van mezelf ken: dingen een mooie,  spirituele, draai geven. Zodat ik er vrede mee kan hebben omdat het weer klopt.

Dát is wat er gebeurt.

Ik herken steeds meer manieren waarop ik alles wat er in me om gaat een plek geef, zodat ik er mee kan dealen. Ik ben daar heel bedreven in, en nu zie ik pas hoeveel energie ik daar in stop.

Zo viel ik, tijdens het schrijven net, over het woordje “valkuil”, twee alinea’s hierboven.

“Doe niet zo streng voor jezelf! Je bent oké. Het as valkuil benoemen betekent dat je jezelf verooordeelt, en dat mag niet.”

(Ja, dat is een Droste, als ik goed op dreef ben, heb ik meerdere recursies in mijn gedachtenstroom. Lees mijn hink-stap-sprong als je daar uitleg over wil)

Er gebeurt dus van alles met dat ene simpele zinnetje. En ergens wist ik dat, toen ik er mee begon. Ik wist alleen niet wat en hoe.

Ik ga door, want ik ben nog lang niet uit-ondekt.

Die youtube, is weer een heel ander verhaal. Of hetzelfde, maar dan met nóg meer lagen. Want daar zie ik mezelf terug, en ojee, wat een commentaar heb ik op mezelf. Op hoe ik er uit zie, op mijn engels, op de inhoud, die lang niet altijd zinnig is. Ook daar ga ik mee door. Het zijn pracht-oefeningen.

Xandra, bedankt, jij hebt me met gave mensen de mindset gegeven om het te zie als oefening, als spel.

Want weet je lieve HP’ers, alleen door dit soort dingen komen we wat losser van het gemaal in ons hoofd. Dan kunnen we de lol er van gaan zien. Nou, da’s niet waar, die lol die zag ik al. Maar de last. Ja die had ik. Hevig! En die last kan ik steeds makkelijker van me af schudden.

Ja dat is te oefenen. Dat is waarom ik die opleidingen doen, om anderen daarin te ondersteunen. Mét kleine stapjes. Mét lol. Mét liefde.

 

De HSP’er in de meterkast

Erik heeft geen klik met zijn collega’s.

De gesprekken tijdens lunchpauzes en bij de koffie-automaat gaan over niks.  Met niks bedoeld Erik dat zijn collega’s nooit iets van zichzelf laten zien. Er worden postities, en repuaties bevestigd.  Het is alsof er een schaakspel gespeeld wordt met steeds dezelfde standaardopeningen.  Het doet hem denken aan zijn middelbare schooltijd. De inhoud is anders, het niveau is misschien hoger, maar de dynamiek is hetzelfde.

Erik heeft er wel eens iets van gezegd. Ze werken in een diensverlenende sector, voor mensen. Hoe kan het dat die collega’s onderling zo onpersoonlijjk zijn? De anderen geven dan aan dat ze toch moelijk elke pauze filosofische gesprekken kunnen voeren? En juist omdát ze met mensen werken willen ze rust in hun pauzes.

Ook in de casusbesprekingen mist Erik iets. Zijn collega’s vinden dat Erik wat nuchterder moet zijn over zijn werk. Hij neemt de last van zijn klanten te veel op zijn schouders. Hij doet te veel. En ze snappen al helemaal niets van de vaak zeer out-of-the box oplossingen die hij aandraagt. Soms wordt het hem zelfs letterlijk verboden de zaken zo op te pakken, want dat past niet in het protocol. En dan maakt Erik het zijn collega’s te moeilijk.

Uit onderzoek blijkt dat HSP’ers in niet-bekrachtigende omgevingen het zwaar hebben

Kees kreeg een burn-out.  Hij kreeg begeleiding. Een bureau dat zelfs verstand had van HSP. Kees leerde beter om te gaan met zijn grenzen. Hij leerde rust te pakken. Kreeg zelfs een eigen kamer, omdat de kantoortuin te hectisch was. Hij leerde mindfullnes, voor in de pauze.

Kees kwam terug. Nu is de burn-out een jaar geleden. Aan de sfeer op zijn afdeling is niets veranderd. Kees kan grenzen aangeven, maar zijn werk wordt daar alleen maar schraler van.

Omdat hij bewuster is geworden van de signalen, merkt hij dat die burn-out over een tijdje weer op de loer ligt.

HSP’ers hebben het extra lastig in omgevingen die niet stimulerend zijn, vertelde ik al. Dat zelfde onderzoek geeft ook aan dat in stimulerende omgevingen HSP’ers het juist zeer goed doen. Dat ze meer gedaan krijgen dan hun niet-HS collega’s.

HSP’ers helpen op de werkvloer heeft geen zin als die werkvloer niet mee verandert.

HSP’ers zijn er juist voor om aan te voelen waar die veranderingen nodig zijn.

HSP’ers zijn de stoppen in de meterkast.

Het heeft geen zin die stop te repareren als je de kortsluiting niet verhelpt.

Ik zoek bedrijven die dit door hebben,

Bedrijven die niet gericht zijn de status quo te behouden, maar die zichzelf continu willen verbeteren.

Bedrijven die snappen wat HSP’ers daar in kunnen betekenen.

Bedrijven die snappen dat daar lef voor nodig is.

Bedrijven die snappen dat dat proces zorgvuldig begeleid moet worden.

En precies dáár ben ik goed in.

Omdat ik weet welk lef het vraagt.

Omdat ik weet welke stappen je kunt zetten op dat pad.

Omdat ik veiligheid bied, veiligheid zonder zekerheden. Want die zekerheden, daar moeten we maar eens van af.

 

 

Zijn of doen

Mijn moeder kon niet stil zitten. Als ze niet aan het werk was, was ze bezig met huishouden, en als ze een moment voor zichzelf had, was ze aan het werk, in de tuin.

Of ze moest even iets doen, voor iemand. Ze was lerares. Ze deed alles voor haar leerlingen, en het leek alsof de hele wereld haar leerling was.

Mijn moeder bleef tot het eind toe druk. Mijn vader had Parkinson, werd zieker en zieker, en er was steeds meer te doen.

Moet ik je overeind helpen?
Wil je even lopen?
Wil je anders zitten?
Moet ik de kachel lager zetten?
Moet ik de kachel hoger zetten?
Wil je even liggen?
Zal ik je jasje aan doen?
Lust je nog iets?

Maar alle doen van de wereld kon zijn lasten niet wegnemen.

De maatschappelijk werkster, die na veel aandringen van iedereen, vooruit dan maar, voor één keer, langs mocht komen, vertelde dat ze er alleen maar hoefde te zijn voor hem.  Dat dat genoeg was.

Niet doen, maar zijn.

Mijn moeder haalde een keer diep adem. Liet het tot haar doordringen. Eigenlijk wist ze dat ook wel. Ze zuchtte nog een keer, keek de maatschappelijk werkster aan en zei:

“Dus ik moet zijn.”

De maatschappelijk werkster knikte. Blij dat mijn moeder het eindelijk begreep. En toen vroeg mijn moeder:

“Maar hoe doe je dat? ¨

Buitenbeentje op je werk? Dat is niet erg/

Dat is de kop van dit artikel.

‘Buitenbeentjes verlangen naar de vrijheid om te dromen”, zegt econoom Alexa Clay. „Ze houden niet van strenge hiërarchieën en omgevingen die sterk op regels zijn gebaseerd. Bedrijven hebben daarom moeite met het rekruteren en behouden van misfits.”

Het artikel gaat over de extraverte rebellen, en hoe lastig het is om die te recruteren of binnen te houden.

Er is nog een ander type buitenbeetnje: Het buitenbeentje dat niet opvat omdat het zo goed is in aanpassen. Ze zijn niet moeilijk te recruteren. En als ze niet vertrekken, passen ze zich zo goed en langdurend aan dat burn-out op de loer ligt.

Hoogsensitieven Personen. Daar heb ik het over.

Jammer  dat, aanpassen, want ze zitten stikvol goede ideeen, en ze zien dingen die anderen niet zien.

Bedrijven kunnen HSP ers, helpen door de noodzaak om aan te passen weg te nemen. HSP’ers kunnen zelf iets doen aan het kweken van lefspieren.

 

 

een bijzonder gevoel

Ik ontroer me.

Als ik op een afstand naar mezelf kijk, zie ik wat mijn interne fan ziet: een ontroerend mooi mens, in al haar glorie, en haar onhandigheden.

En soms kan ik van binnen voelen dat ik zo naar mezelf kijk,

Dan krijg ik niet alleen tranen, maar ook een brok in mijn maag. Of eigenljk . .  iets hoger. Ik voel dat gevoel, en dan doe ik een schokkende ontdekking.

Precies ditzelfde gevoel ken ik al heel lang.

Ik had er alleen iets anders aan gekoppeld.

Als ik dit vroeger voelde wist ik dat er iets heel erg mis was. Ik wist alleen niet wat. Ik was te ver van mijn hoede af gegaan, dat was duidelijk. Er was stond iets vreselijks te gebeuren, en ik wist niet eens vanuit welke kant het me zou overvallen.

Ik heb mezelf met terugwerkende kracht omhelsd in al die moment dat ik me zo voelde, en het deze betekenis gaf.

Wat ben ik vreseijk dankbaar dat ik  nu zo’n gave kleur gevonden heb voor dit gevoel.

 

Hoe een heidag wél kan werken

Een heidag is fijn. Maar als die weer voorbij is, blijkt het effect niet lang na te werken.

Dat komt omdat op een heidag veel onderliggende zaken niet voldoende aan bod komen.

Omdat er teveel agenda’s zijn, en teveel daarvan zijn verborgen.

Dat is niet omdat mensen sneaky plannetjes hebben. Dat is gewoon omdat mensen mensn zijn, allemaal met hun eigen verwachtingen. En als je denkt dat die allemaal netjes uitgesproken worden, think again.  Veel verwachtingen zijn zo impliciet dat veel mensen ze zel niet eens helder hebben.

Maar ze zijn er wel.

Zo’n heidag is er toch juist voor om alles boven tafel te krijgen?

Ja, en er komt ook van alles boven tafel.

Maar dat zijn hooguit de eerste twee laagjes.

Een beetje HSP’er ziet er veel meer.

Nee, niet alles hoeft open en bloot. Maar wel meer dan die twee laagjes. Want het is er allemaal wel. Het doet allemaal zijn werk, ook al doen we alsof het er niet is.

Gebruik die HSP’ers eens.

Ga daar bijvoorbeeld eens in een voorbereiding mee praten.

Dan heb je veel meer aan zo’n heidag.

 

Nóg een overprikkeling waar niemand rekening mee houdt

Ik blogde er al eerder over.

Hier

Hele korte samenvatting, want, yep I know,  je wil nu niet een externe link volgen:

Overprikkeling komt niet alleen van drukte, geluid, licht, reuk.

Overprikkeling gaat niet over wat er aan prikkels binnen komt. Het gaat om wat je hoofd daar mee doet. Over het vuurwerk daarbinnen.

Your head lights up like a christmasstree, zeg maar.

Dusss

Overprikkeling kan óók van positieve dingen komen.

Zelfs de oooh’s en de wow’s van die schitterende wandeling in die prachtige natuur kan al overprikkeling veroorzaken.

Ik had deze week drie fantastische momenten. Van die momenten die opeens ook een heleboel mogelijkheden laten zien.

Ja, precies.

Daar ga je  . . .

Dus zelfs één briljant idee, kan al overprikkeling veroorzaken. En dat op een moment dat er zelfs helemaal niets binnen komt.

Alles wat al eerder binnen was, maakt een connectie. De losliggende stekkers van de verlengkabel van de kerstboom worden weer aan elkaar geklikt.

Dat.

De overprikkeling die bijna niemand kent

De meeste mensen denken bij overprikkeling aan licht, geluid, reuk, en ander soort drukte.

Drukke winkelstraten, kantoortuinen, kermissen.

Maar HSP betekent twee dingen:

Niet alleen komen er meer prikkels binnen . .

die prikkels zetten vervolgens meer hersengebieden aan het werk.

Dusss

Eén prikkel kan al overprikkeling veroorzaken.

Een goed geplaatste opmerking . . .

Eén blik . . .

En daarbinnen gaat het los.

Kermis indeed, maar dan ín je hoofd.

HSP’ers kunnen dus overprikkeld raken in een heel rustige omgeving.

HSP’ers kunnen trouwens ook functioneren in heel drukke omgevingen.

En niet HSP’ers kunnen vreselijke last hebben van hun omgeving.

Dus houd eens op om HSP en overprikkeld zijn automatisch te koppelen aan drukte, licht geluid en geurtjes.

Wat overprikkeling is?

Nou dit