Hoe gaat het met je? Lees dit dan even


 

Dit schreef ik 6 mei 2012:

Ik ben een notoir ‘het-is-pas-goed-als…’ persoon.

Als ik erg op dreef ben krijg ik het zelfs voor elkaar om van een moment dat al goed is,   een ‘het-is-pas-écht-goed-als…’  moment te maken.

Als ik wat minder mijn best doe is een goed moment altijd nog een: ‘het-is-goed-omdat…’ moment.

En afgelopen week had ik zomaar een moment dat die puntjes (…)  weg waren.

Ik had een ‘het-is-goed’ moment.

Sterker nog: het was een ‘het-is-al-goed’ moment. Met de nadruk op IS, in plaats van op goed.

Het IS al goed!

Niet omdat, niet bijna, maar gewoon helemaal.

En dat dan niet alleen tegen mezelf zeggen, maar ook echt zo voelen. Dat gaf rust.

Kan ik dat vasthouden? Nee. Maar het is ook niet om vast te houden. Het is iets om weer los te laten en dan toch te weten dat het er is. Dichtbij. Waar ik er bij kan. Mezelf er aan herinneren door het te zeggen. Het is al goed. Dat zijn vanaf nu geen woorden meer, het is een oproep.

 

Sindsdien ben ik het tegengekomen in de literatuur. Het schijnt een HSP dingetje te zijn, dat “als-ik-maar-dan…” dingetje. In PRI hebben ze er zelfs een begrip voor bedacht: “Valse Hoop”

Het is een mechanisme om niet te hoeven voelen dat je de verbondenheid mist; om de pijn van het niet gezien zijn niet te hoeven voelen.

Want je bent lekker druk, en dan hoef je niets te voelen. Je hebt iets om je op te richten, om je best voor te doen. En dan ook nog met het idee dat DE beloning dan staat te wachten.

Je weet al lang dat je je zelf daarmee voorbij loopt. Maar het mechanisme is slim. Net zo slim als jij. Nee, slimmer. Want jij hebt nog niet door hoe slim je eigenlijk bent.

Dat mechanisme gebruikt de ultieme mindfuck:

Catch 22

Want nu gaat het je vertellen dat het pas echt oké is als je niet eerst iets hoeft te doen om te zorgen dat het oké is.

Kom daar nog maar eens uit.

(afbeelding: Ouroubos, Wikipedia)

 

Goed, het weten helpt je dus geen donder.

Zullen we het weten even aan de kant zetten?

 

Boordevol Woordeloos

(titel gekregen van Ingrid Teulings)

er zijn wel woorden
en begrippen,
definities zelfs,
en uitleg

 

ik zou ze kunnen
gebruiken
om te delen
hoe ik me voel

 

en dan zou je

het misschien snappen

en knikken

“ja, dat heb ik ook”


maar ik wil zo graag

met jou

nog even

in het niet-snappen zijn,

liefst samen


dat jij

door deze woorden

niet weet

en toch daarom juist precies

wat ik bedoel

5-9-2017

 

 

En als we dan toch samen zijn, gun ik je dat heerlijke moment.

Het  IS-AL-GOED  moment.

En als je dat nu niet kunt voelen, dan gun ik dat je de kiem ervan nu al kunt voelen. Want die kiem onstaat op het moment dat je het totaal niet kunt voelen.

Op zulke momenten:

 

Misschien voel je je nu overgeslagen omdat je de haleluja van de HET-IS-AL-GOED  niet kunt voelen, en ook niet echt in de put zit.

Maar hé, die momenten hebben ook hun eigen schoonheid.

Ik noem ze het “kleine niets”, om het te onderscheiden van het grote NIETS,

Het grote niets heeft alles al. Zwarte gaten, sterrenstels, god, en zo.

Het kleine niets is de stilte tussen uitademen en inademen, het moment dat de slinger even stil valt om zijn beweging te keren, van heen naar weer, of andersom.

Ja, het voelt als op en neer. Maar dat is het niet. Het is heen en weer. Het enige dat je hoeft te doen om dat zo te kunnen zien is de setting van je telefoon te veranderen:

En dán pas je telefoon draaien.

Dan wordt op-en-neer vanzelf heen-en-weer.

Laat die maar uit staan, trouwens, dat automatisch draaien.

Niet alles zien in het licht van “ik-ben-niet-goed-genoeg” en ook niet overal en altijd  geforceerd het mooie in alles willen zien. Dat zijn twee kanten van dezelfde medaille.

Het is wat het is.

Gaaf of Kut.

Of er tussenin.

 

 

 

 

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *