Waarom ik van mijn social awkawardness houd

Als ik met je praat, kan ik afwezig lijken. Dat is onbeleefd natuurlijk, en ik kan er niks aan doen. Nou ja. Ik kán er wel wat aan doen, maar dat wil ik eigenlijk niet. Want dan sluit ik mijn tuin af.

Weet je ,als jij tegen me praat, dan is alles wat je zegt net een hondje dat in mijn tuin, mijn parkt wandelt. Het besuffelt de andere hondjes die daar lopen, en doet overal plasjes, en het speelt op mijn speelweide.

Ik houd mijn park graag open voor je hondjes. Ik houd van het spel tussen al die honden in mijn park. Ik kijk er graag naar, en dan kan ik niet goed meer letten op wat je allemaal nog meer zegt.

You had me at “Hello!”

Want ik heb snel genoeg. Dat ene kleine dingetje wat je zei, of je lach, of die blik, en zelfs de zucht. Ze zorgen allemaal al voor zo veel vuurwerk in mij hoofd.  Als dat andere wat je ook nog zegt moet dan gewoon even in de wachtrij.

Dat maakt me social awkward, want het wordt nog erger. Ik ga je onderbreken, in de rede vallen. Want dat dingetje wat je net zei, of vorige week, dat komt nu opeens naar boven. Het ontmoet dat ene hondje en ik wil je aanstoten om te laten zien hoe leuk ze spelen. Sorry!

Het lijkt alsof ik erg met mezelf bezig ben, maar dat mezelf zit intussen stikvol jou. Jouw hondjes hebben overal hun territorium gemarkeerd. Door mijn ontmoeting met jou ben ik nooit meer dezelfde.

Het is geweldig, die chaos in mijn hoofd.

Als dit op jouw brein lijkt heb ik wel een tip voor je:

Vraag mensen om hun schepje mee te nemen. Want jij hoeft niet de shit van andere hondjes in je park. Natuurlijk mogen ze poepen als ze heel nodig moeten, maar als de eigenaar het weer op ruimt blijft jouw park een fijne plek.

 

 

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *