Waarom je nog niet sociaal onhandig genoeg bent

Stel, je past niet.

Stel, je was ooit heel goed in aanpassen, maar je mooie, ietwat onhandige echte ik, komt tussen de kieren door naar buiten zetten.

Ook als je dat niet wilt.

Ook al houd jij je mond, non-verbaal is er kennelijk van alles te beleven.

Want er gebeuren sociale ongelukjes.

Je aanpas-energie is op. De automatische piloot werkt niet meer, en zie!

Je kon toch al niet goed  tegen onechtheid. Maar nu balt het op. Als een lakmoespapiertje ga je kleuren. Ook al houd jij je mond (je wil geen gedoe), het is toch merkbaar.

Soms moet de boel juist niet gesmeerd lopen.

Dat gedoe komt er toch, natuurlijk.

En dat is goed, want dan klaart de lucht.

Pas als de lucht geklaard is kun jij je weer vrij bewegen.

In plaats van lastig, is dat juist mooi!

Je bent de kanarie in de kolenmijn.

Nog voordat iemand het merkt, gaan bij jou de signalen al af. Het enige dat je hoeft te doen is stoppen met verstoppen. Dat lukte toch al niet zo geweldig.

Je omgeving zou je  moeten koesteren! Met al je sociale onhandigheid, zorg jij voor meer lucht voor iedereen.

Je redt levens, als jij jezelf durft te laten zien, juist in al je onhandigheid!

 

durf jij van je te laten houden?

Ik was vandaag bij een doop van een dierbare vriendin.

En oi, wat gebeurde er veel in mij. In mijn hart en in mijn hoofd.

Laat ik beginnen met dat hoofd.

De kerk is een nieuwe, moderne kerk.

En daar heb ik dus allerlei gedachten bij.

Ik weet ook wel waar ze vandaan komen hoor, die gedachten. Ik groeide op in een links-intellectueel milieu. EO jongerendagen, daar werd een beetje op neergekeken. Koot en Bie hadden een persiflage met De Positivo’s.

En dan had je in de jaren 90 nog Jomanda, die verketterd werd in mijn omgeving.

Dus die handen in de lucht en die wiegende mensen . .  tja . .

En dat is niet alles.

De hele dienst zat perfect in elkaar. Optimaal gebruik van media, slimme apps om de kerkcontributie te regelen op het scherm met tegelijkertijd een lied over dankbaarheid en geven.

Ik kan daar dus makkelijk heel denigrerend over doen. Iets met Amerikaans sausje en massa manipulatie en zo.

Het is ook niet echt mijn cultuur. Harde muziek, weinig verstilling. Een preek die me nét iets te populair is.

Het is druk in mijn hoofd. Want al deze vooroordelen dwalen door mijn hoofd, en tegelijkertijd besef ik dat het vooroordelen zijn.

Maar dat is niet het enige. Als een echte amateur antropoloog ben ik ook nog eens aan het analyseren wat daar allemaal  gebeurt. Jee, wat zijn er veel mensen op zoek. Wat maken we als samenleving mensen eenzaam. Wat is er een tekort aan liefde. Om me heen zie ik mensen zichtbaar ontroerd worden, en daar is niets neps of goedkoops aan.

Gelukkig kan ik, ondanks dit vollle hoofd, me in mijn hart laten raken.

Dat gebeurt helemaal als ik zie hoe mijn vriendin zich laten dopen.

Ik ben onder de indruk van haar overgave.

Ik ben onder de indruk van haar beslissing om van zich te laten houden. Want dat is het, deze keuze. Het is vooral ook een keuze voor jezelf.

Het ontroert me diep als ik zie hoe geraakt ze is. Ik sta daar met tranen in mijn ogen.

Overal om me heen zie ik mensen die keuze maken. Om liefde te ontvangen. Om jezelf zo veel waard te vinden dat je dat ma’g ontvangen. En dat is een godsgeschenk.

Dit is mooi.

Dit is puur.

En dan maakt het geen donder uit welk sausje er overheen gegoten is. Ik weet dat het ook helemaal zonder sausje kan.

Mijn vriendin zal het niet met me eens zijn. Zij voelt god als daadwerkelijk aanwezig. En dat snap ik. Ik kan dat ook zo voelen.

Maar ik weet dat mensen die dat niet god noemen, hetzelfde kunnen ervaren.

Wat dat betreft zou ik blij zijn als er eens een eind kwam aan al het geruzie tussen godsdiensten en tussen religieuze mensen en atheïsten.

(Voor die atheïsten:  je overgeven aan de liefde van god betekent echt niet meteen dat je de evolutietheorie moet afzweren. Kerken die dogmatisch zijn, daar heb ik niets mee.)

Kom op lieverds, we hebben het allemaal over hetzelfde. We hebben het over liefde, en over het jezelf waard vinden deze te mogen ontvangen.

Dat is een dappere keuze, en dat was waardoor ik ontroerd  was.

Ik ben ook ontroerd als ik bedenk voor hoeveel mensen dit nog een stap te ver is.

Dat is waarom ik iedereen haar/zijn interne fan gun.

Ik gun iedereen het vermogen onvoorwaardelijk van zich te laten houden.

Begin met jezelf.

Goh, daar ging dit blog naar toe. En ik dacht dat het een stuk zou worden over vooroordelen, en wat je daar mee kunt doen.

Hoe je naast afreageren ook kunt in-reageren

Instanties! Ik wordt er gek van. Ik vlogde erover.

Afreageren op anderen. Mooi woord, afreageren. Je gooit iets van je af, als reactie op iets.

In de PRI methode noemen ze dat Valse Macht. Dat is één van de vijf manieren om niet te hoeven voelen wat je voelt. Ik herkende hem en maakte een vlog. Maar het voelde niet af.

En nu weet ik waarom.

Mijn lijf was weer rustig geworden, en toen kreeg ik een mail. Er is iets mis met mijn salaris. Dat hoort er te zijn, maar dat is er niet. En weer schoot het direct in mijn lijf.

Deze keer ging ik voelen. Wow, wat ging het daar te keer, ik weet niet welke stofjes aangemaakt worden, dat ga ik nog wel leren in de cursus van Xandra van Hooff, Master of Emotions.

Wat ik wel weet is dat mijn lijf volop in de vecht-of-vlucht stand stond.

Primaire reactie op mijn basiszekerheden. Maar ook een hele diep gewortelde angst voor de buitenwereld, vooral de instititionele vorm daarvan.

Omdat alle interactie met die wereld in het teken hebben gestaan van niet passen. En van de onvermurwbaarheid van die instanties. Het roept de oer reactie op “Ik doe het fout!”

Ken je dat? Dat je bij het zien van een politieauto meteen kijkt of je je gordels wel om hebt, je niet te snel rijdt? Zoiets.

Fijn om te voelen dat het mijn lijf is dat zo reageert.

Ik las “Sociale Intelligentie” van Daniel Coleman. Die heeft het over de lage route (automatische reacties, die sneller zijn dan je bewustzijn aan kan), en de hoge route (waarbij je verstand zich kan inmengen).

Ik hoef me niet meer te vereenzelvigen met die reacties. En daarom mogen ze er van me zijn. Het roept niet meer de totale paniekgolf van “Foute Boel!” op.

Ik kan het laten gebeuren. Afstand nemen. En mijn interne fan er even bij vragen. De hand op mijn schouder, de arm om me heen voelen.

Terwijl ik dit schrijf ebt mijn lijf nog even na.

Dat salaris probleem is nog niet opgelost. En dat is vervelend. Maar niet meer dan dat.

 

Doe je mee? de wereld laten sidderen?

Jij wil groeien he?

hmmm

en je interne drammer heeft vast een heel lijstje. En je interne criticus heeft er ook nog stiekum wat bijgeschreven.

Je hebt jezelf verteld dat dat groeien niet voelt als noodzaak, maar dat het een wens is., open en vrij.

En je gelooft dat.

Slim he? Van die drammer. Die weet de boel wel te verkopen.

En daarom zijn die aanbiedingen van al die mensen die je willen helpen met groeien zo aantrekkelijk.

Maar hee,

Hoe zou het zijn als je, voor je al die nieuwe dingen gaat leren, eerst eens leerde hoe gaaf je nu al bent?

Want je mist het.

Je mist jezelf. Hele grote stukken zelf.

Allereerst zijn daar die dingen waar je echt goed in bent. Zo goed dat jij het gewoon vindt.

Maar dat wist je al.

Je vergeet het alleen steeds weer.

En dan dat andere.

Dat zijn de dingen die je niet WIL zien van jezelf. Omdat je ze vreselijk vindt.

Omdat het je mislukkingen zijn.

Heb je enig idee wat voor kracht er schuilt in je mislukkingen?

Hoe mooi je bent in de gestuntel?

Ik zie het wel.

 

Sterker nog.

Het zijn juist die dingen, de dingen waar jij je zo voor schaamt, waar je echte kracht schuilt.

Hoe gaaf zou het zijn als niet jíj, je onzeker voelde bij die schuur-momenten, maar dat het de wereld is die zich wat ongemakkelijk gaat voelen?

Met de wereld bedoel ik nu even alle instanties waar je tegen aan loopt. Alle zaken die we als maatschappij nu eenmaal doen zoals we ze doen, ook al weet iedereen dat dat al lang niet meer klopt. Ik hoef geen voorbeelden te geven. Die komen nu direct in je hoofd naar voren. Haal ze maar even helder voor de geest.

Hoe gaaf zou het zijn als we stoppen met aanpassen? Als elke botsing van ons de wereld een beetje doet sidderen?

Als de wereld ons komt vragen hoe het dan wel oké is?

Want wij zijn met onze moeite de eerste die het door hebben. En we weten ook nog eens precies waar de pijn zit.

Hoeveel mooier kunnen we de wereld maken als we stoppen met verstoppen?

Ah, maar daar moet je sterk voor zijn, zeg je.

Ja.

En dat begint met zien hoe gaaf je bent. Juist op die momenten dat je vindt dat je het niet bent.

Hee, en als het helpt . . . ik zie het al.

 

Wanneer gaan we nu eens écht aan de slag? Dwars door je Dark Side heen!

Jeanet Bathoorn deelde het boek “Rich Dad Poor Dad” op facebook. Sinds kort heb ik ook eindelijk een ereader, en dit was precies waarom ik die gekocht heb. Ik heb het boek direct besteld en ben nog dezelfde dag gaan lezen. (Of kocht ik hem omdat ik met de verhuizing erachter kwam dat 500 boeken wel erg veel dozen zijn om te sjouwen?)

Vijf jaar geleden zag ik de eerste langs komen, de money mindset coaches.

Ze waren op pad om de lifecoaches te leren geen uurtje factuurtje meer te doen, maar om passief inkomen te verwerven.

Ik vond dat maar niks. Ik maakte er zelfs satire over in mijn Vlogs.

En nu ga ik zelf geld verdienen, en join ik ze omdat ik ze niet kan beaten, of zo.

Maar zo simpel ligt dat niet, en dat wil ik hier graag uitleggen.

Het gaat niet alleen om geld, namelijk. Het gaat om het verhaal dat je leeft. Ja, toch die mindset.

Ik had het boek niet eerder moeten lezen, ik was er gewoon nog niet klaar voor. Ik had het afgedaan als onzin. De schrijver noemt Trump als held, ik bedoel maar.

Nu kon ik daar doorheen lezen en de echte boodschap, dat wil zeggen mijn boodschap, de boodschap die ik op dit moment nodig heb, er uit halen.

Die boodschap is het proces waar ik nu in zit:  “Live fearless!”

Ik ben me aan het ontdoen van de laatste kettingen waar ik aan vast zat, en geld was daar één van.

(Er bestaat niet zoiets als laatste, weet ik)

Het is zoiets als de ontdekking van een stadskind die voor het eerst ziet dat worteltjes gewoon onder de grond groeien, in plaats van in een zakje of potje.

Het is de ontdekking dat je je leven op een veel grondigere manier kan aanpassen dan je ooit voor mogelijk hield.

En het dondert niet welk boek je daarvoor leest, want deze boodschap kom je overal tegen.

Het gaat niet om de boodschap, die bestaat al honderden jaren.

Het gaat niet om het medium en ook niet om de boodschapper. Het gaat om jou. Ben je er klaar om het te horen?

En daarom is het goed dat we overspoeld worden met steeds hetzelfde vehaal in een andere verpakking.

Want het gaat niet om geld.

Het gaat om waarde.

Geld is alleen maar een middel, een taal.

Het gaat er om dat we met zijn allen zo veel waarde laten liggen.

Hoeveel mensen zitten in een baan waarin ze nog geen fractie uit zichzelf kunnen halen van wat er in zit? 

En dat is dan nog alleen maar wat ze wéten over hun eigen talenten.  Als ze écht de kans zouden krijgen, wat zouden ze dan ontdekken?

En dan  zitten we met zijn allen stukken te schrijven hoe slecht we het als maatschappij allemaal geregeld hebben. En hoe jammer dat toch is. En we hopen dat het misschien ooit verandert. Misshien als Groen Links gaat regeren bijvoorbeeld.

Waar zitten we godverdomme op te wachten?!

Doe het gewoon!

Ja, ik weet het. Het IS helemaal niet gewoon.

Het kost je alles.

Maar het levert meer dan alles op.

I know.

Nu al, en het wordt alleen maar mooier.

En ik had al zo veel ontdekt.

Er waren al zo veel schermen gesneuveld.  Ik had al een keer meegemaakt dat ik zeker wist dat mijn leven nooit meer hetzelfde zou zijn. En nóg hield ik me tegen.

Nee geen spijt. Geen “O, had ik dit maar eerder geweten” Het komt als het komt.

Maar toch,

Zou het niet gaaf zijn als nu de lawine echt op gang zou komen?

Als we niet meer wachten tot de politiek het geregeld heeft? Tot het onderwijs écht een keer op de schop gaat? Hulde aan de mensen die daar nu echte stappen in zetten trouwens.

Maar wij hoeven niet te wachten.

Het leven zelf is je onderwijzer.

Hoe veel waarde kunnen we vrij maken als we stoppen met verstoppen?

Mij  plannen worden alleen nog maar ambitieuzer, en ik laat me nooit meer tegen houden. Ik val en sta weer op, net zo lang als ik leef.

Watch me!

Join me!

Dus ja.

Ik heb straks ook een sales page. En ik ga het web bestoken.  Want ik heb een missie.

“Ojee, dat is er weer eentje die het licht gezien heeft en nu zo nodig anderen moet leren om ook dat licht te vinden”

Dat was mijn mindset waarmee ik mezelf vijf jaar geleden tegen hield.

Nu zie ik pas dat ik dat dacht om zelf geen stappen te hoeven zetten. Want er is helemaal niks op tegen om anderen te helpen de stap te zetten. Hoe meer mensen echt fearless gaan leven, hoe beter,

Er is wel een maar.

Ik schreef het al:  Het kost je alles.

Je kunt niet fearless leven als je om je donkere zelf heen loopt.

Je gaat er dwars doorheen.

Je kunt zelfs niet fearless leven en geen angst meer hebben.

Maar het is meer dan alles waard.

Is het er niet een keer de tijd voor, denk je?

 

Ik ga weer vallen, en ik ga ook weer opstaan. Dat weet ik nu zeker.

Was ik zomaar onderdeel van een fittie.

Eerlijk is eerlijk, ik was begonnen.

Een transvrouw was nogal scherp tegen genderneutrale taal, want non-binair zijn vond ze maar flauwekul. Als je geen diagnose transgender hebt, ben je alleen maar een aandachttrekker, vond ze.

Ik reageerde daar nogal scherp op, en toen zij weer. We beschuldigden elkaar van het gebruiken van stropoppen, en ik had gelijk (Ja, zo ver heen was ik, dat ik dacht in gelijk krijgen.)

Een uur later (na een fijne wandeling)  wilde ik een verzoenende reactie schrijven. Omdat ik het te gek vond dat we zo aan het ruzieën waren.

En toen las ik dit:

 

Beeld van de discussie weggehaald. Het was gezegd in heftige strijd, en niet gemeend. En het triggerde bij mij het beeld:  “Vent in een jurk”  “Crossdresser”. Dat is voldoende om mijn blog te snappen.

 

Het liet me niet onberoerd. Ik beefde toen ik dit las.

En toch ben ik blij dat het gebeurd is. Het heeft me losser gemaakt. Ik ben weer een grens over.

Jeu, en ik was al zo veel grenzen over.

“Een man in een jurk.”

“Crossdresser.”

Dat woord crossdresser, of erger nog: travestiet heeft me lang tegen gehouden. Al veel vroeger had ik al iets met vrouwelijke kleren. Maar de angst om travestiet genoemd te worden zette me vast.  Ze hoefden het niet eens hardop te zeggen.  Ik  werd al spaans benauwd  bij het idee dat mensen zouden kunnen dénken dat ik een travestiet was.

En zelfs toen ik voorbij de angst om transgender te zijn, was er nog steeds die angst om als travestiet gezien te worden.  Dat was toch iets minder maatschappelijk geaccpeteerd, en voor mij dus te eng, kennelijk.

En die angst is weg.

Stel dat ik het ben, een travestiet. Stel dat ik geen groen licht krijg straks. Dat ze bij de transgender poli vinden dat ik zo maar wat in mijn hoofd haal, en geen transgender ben.

Wat dan nog?

Ik weet hoe ik me voel.  Ik bepaal hoe ik me kleed.

Ik heb daar geen toestemming meer voor nodig.

Ik hoef geen bevestiging meer.

Ik hoef niet meer te vragen of ik wel mag bestaan.

Ik ben wie ik ben.

Ik ben blij met mijn beven van vandaag,

Ik gooi vandaag weer een hoop ballast overboord, en toch laat niets me onberoerd. Ik kies om in contact te blijven. Ik blijf me laten raken.

Ik blijf voelen. Ik ben niet stoer doordat ik me afsluit. Dat is een makkie: je gevoel afsluiten en je nergens door laten raken. Nee, ik ben stoer omdat ik me wél laat raken. Ik ben stoer omdat ondanks dat voelen door ga.

Ik val en sta altijd weer op.

Ik weet nu ook dat er meer mogelijk is dan ik me nu voor kan stellen. Alle angsten zijn op te ruimen.  Ze gaan me niet meer vasthouden.  Ik ga weer vallen, en ik ga weer opstaan.

Dat is geen stoere taal. Dat is intussen een ervaring. (Nee het is niet makkelijk, maar ook dat houdt me niet meer tegen.)

Ik ga voor wonderen.

 

Naschrift:

 

En we zijn nu vriendinnen. We snappen elkaars triggers, en dat je dan in heftige polemiek dingen zegt die je niet meent.

 

Wees eens wat vaker nutteloos

Zing wat  meer.
Wiegeliedjes
telliedjes.
Doedel wat vaker
met je lijf.
Waardeer het niksen.
Want alle zinloze handelingen
hebben de schoonheid van een ballet.
Als we het maar konden zien
en voelen.
Voelen vooral.
Zet je muziek eens uit
en luister naar de muziek
van je lijf.
Of naar de stilte ervan.