Doe je mee? de wereld laten sidderen?

Jij wil groeien he?

hmmm

en je interne drammer heeft vast een heel lijstje. En je interne criticus heeft er ook nog stiekum wat bijgeschreven.

Je hebt jezelf verteld dat dat groeien niet voelt als noodzaak, maar dat het een wens is., open en vrij.

En je gelooft dat.

Slim he? Van die drammer. Die weet de boel wel te verkopen.

En daarom zijn die aanbiedingen van al die mensen die je willen helpen met groeien zo aantrekkelijk.

Maar hee,

Hoe zou het zijn als je, voor je al die nieuwe dingen gaat leren, eerst eens leerde hoe gaaf je nu al bent?

Want je mist het.

Je mist jezelf. Hele grote stukken zelf.

Allereerst zijn daar die dingen waar je echt goed in bent. Zo goed dat jij het gewoon vindt.

Maar dat wist je al.

Je vergeet het alleen steeds weer.

En dan dat andere.

Dat zijn de dingen die je niet WIL zien van jezelf. Omdat je ze vreselijk vindt.

Omdat het je mislukkingen zijn.

Heb je enig idee wat voor kracht er schuilt in je mislukkingen?

Hoe mooi je bent in de gestuntel?

Ik zie het wel.

 

Sterker nog.

Het zijn juist die dingen, de dingen waar jij je zo voor schaamt, waar je echte kracht schuilt.

Hoe gaaf zou het zijn als niet jíj, je onzeker voelde bij die schuur-momenten, maar dat het de wereld is die zich wat ongemakkelijk gaat voelen?

Met de wereld bedoel ik nu even alle instanties waar je tegen aan loopt. Alle zaken die we als maatschappij nu eenmaal doen zoals we ze doen, ook al weet iedereen dat dat al lang niet meer klopt. Ik hoef geen voorbeelden te geven. Die komen nu direct in je hoofd naar voren. Haal ze maar even helder voor de geest.

Hoe gaaf zou het zijn als we stoppen met aanpassen? Als elke botsing van ons de wereld een beetje doet sidderen?

Als de wereld ons komt vragen hoe het dan wel oké is?

Want wij zijn met onze moeite de eerste die het door hebben. En we weten ook nog eens precies waar de pijn zit.

Hoeveel mooier kunnen we de wereld maken als we stoppen met verstoppen?

Ah, maar daar moet je sterk voor zijn, zeg je.

Ja.

En dat begint met zien hoe gaaf je bent. Juist op die momenten dat je vindt dat je het niet bent.

Hee, en als het helpt . . . ik zie het al.

 

Wanneer gaan we nu eens écht aan de slag? Dwars door je Dark Side heen!

Jeanet Bathoorn deelde het boek “Rich Dad Poor Dad” op facebook. Sinds kort heb ik ook eindelijk een ereader, en dit was precies waarom ik die gekocht heb. Ik heb het boek direct besteld en ben nog dezelfde dag gaan lezen. (Of kocht ik hem omdat ik met de verhuizing erachter kwam dat 500 boeken wel erg veel dozen zijn om te sjouwen?)

Vijf jaar geleden zag ik de eerste langs komen, de money mindset coaches.

Ze waren op pad om de lifecoaches te leren geen uurtje factuurtje meer te doen, maar om passief inkomen te verwerven.

Ik vond dat maar niks. Ik maakte er zelfs satire over in mijn Vlogs.

En nu ga ik zelf geld verdienen, en join ik ze omdat ik ze niet kan beaten, of zo.

Maar zo simpel ligt dat niet, en dat wil ik hier graag uitleggen.

Het gaat niet alleen om geld, namelijk. Het gaat om het verhaal dat je leeft. Ja, toch die mindset.

Ik had het boek niet eerder moeten lezen, ik was er gewoon nog niet klaar voor. Ik had het afgedaan als onzin. De schrijver noemt Trump als held, ik bedoel maar.

Nu kon ik daar doorheen lezen en de echte boodschap, dat wil zeggen mijn boodschap, de boodschap die ik op dit moment nodig heb, er uit halen.

Die boodschap is het proces waar ik nu in zit:  “Live fearless!”

Ik ben me aan het ontdoen van de laatste kettingen waar ik aan vast zat, en geld was daar één van.

(Er bestaat niet zoiets als laatste, weet ik)

Het is zoiets als de ontdekking van een stadskind die voor het eerst ziet dat worteltjes gewoon onder de grond groeien, in plaats van in een zakje of potje.

Het is de ontdekking dat je je leven op een veel grondigere manier kan aanpassen dan je ooit voor mogelijk hield.

En het dondert niet welk boek je daarvoor leest, want deze boodschap kom je overal tegen.

Het gaat niet om de boodschap, die bestaat al honderden jaren.

Het gaat niet om het medium en ook niet om de boodschapper. Het gaat om jou. Ben je er klaar om het te horen?

En daarom is het goed dat we overspoeld worden met steeds hetzelfde vehaal in een andere verpakking.

Want het gaat niet om geld.

Het gaat om waarde.

Geld is alleen maar een middel, een taal.

Het gaat er om dat we met zijn allen zo veel waarde laten liggen.

Hoeveel mensen zitten in een baan waarin ze nog geen fractie uit zichzelf kunnen halen van wat er in zit? 

En dat is dan nog alleen maar wat ze wéten over hun eigen talenten.  Als ze écht de kans zouden krijgen, wat zouden ze dan ontdekken?

En dan  zitten we met zijn allen stukken te schrijven hoe slecht we het als maatschappij allemaal geregeld hebben. En hoe jammer dat toch is. En we hopen dat het misschien ooit verandert. Misshien als Groen Links gaat regeren bijvoorbeeld.

Waar zitten we godverdomme op te wachten?!

Doe het gewoon!

Ja, ik weet het. Het IS helemaal niet gewoon.

Het kost je alles.

Maar het levert meer dan alles op.

I know.

Nu al, en het wordt alleen maar mooier.

En ik had al zo veel ontdekt.

Er waren al zo veel schermen gesneuveld.  Ik had al een keer meegemaakt dat ik zeker wist dat mijn leven nooit meer hetzelfde zou zijn. En nóg hield ik me tegen.

Nee geen spijt. Geen “O, had ik dit maar eerder geweten” Het komt als het komt.

Maar toch,

Zou het niet gaaf zijn als nu de lawine echt op gang zou komen?

Als we niet meer wachten tot de politiek het geregeld heeft? Tot het onderwijs écht een keer op de schop gaat? Hulde aan de mensen die daar nu echte stappen in zetten trouwens.

Maar wij hoeven niet te wachten.

Het leven zelf is je onderwijzer.

Hoe veel waarde kunnen we vrij maken als we stoppen met verstoppen?

Mij  plannen worden alleen nog maar ambitieuzer, en ik laat me nooit meer tegen houden. Ik val en sta weer op, net zo lang als ik leef.

Watch me!

Join me!

Dus ja.

Ik heb straks ook een sales page. En ik ga het web bestoken.  Want ik heb een missie.

“Ojee, dat is er weer eentje die het licht gezien heeft en nu zo nodig anderen moet leren om ook dat licht te vinden”

Dat was mijn mindset waarmee ik mezelf vijf jaar geleden tegen hield.

Nu zie ik pas dat ik dat dacht om zelf geen stappen te hoeven zetten. Want er is helemaal niks op tegen om anderen te helpen de stap te zetten. Hoe meer mensen echt fearless gaan leven, hoe beter,

Er is wel een maar.

Ik schreef het al:  Het kost je alles.

Je kunt niet fearless leven als je om je donkere zelf heen loopt.

Je gaat er dwars doorheen.

Je kunt zelfs niet fearless leven en geen angst meer hebben.

Maar het is meer dan alles waard.

Is het er niet een keer de tijd voor, denk je?

 

Ik ga weer vallen, en ik ga ook weer opstaan. Dat weet ik nu zeker.

Was ik zomaar onderdeel van een fittie.

Eerlijk is eerlijk, ik was begonnen.

Een transvrouw was nogal scherp tegen genderneutrale taal, want non-binair zijn vond ze maar flauwekul. Als je geen diagnose transgender hebt, ben je alleen maar een aandachttrekker, vond ze.

Ik reageerde daar nogal scherp op, en toen zij weer. We beschuldigden elkaar van het gebruiken van stropoppen, en ik had gelijk (Ja, zo ver heen was ik, dat ik dacht in gelijk krijgen.)

Een uur later (na een fijne wandeling)  wilde ik een verzoenende reactie schrijven. Omdat ik het te gek vond dat we zo aan het ruzieën waren.

En toen las ik dit:

 

Beeld van de discussie weggehaald. Het was gezegd in heftige strijd, en niet gemeend. En het triggerde bij mij het beeld:  “Vent in een jurk”  “Crossdresser”. Dat is voldoende om mijn blog te snappen.

 

Het liet me niet onberoerd. Ik beefde toen ik dit las.

En toch ben ik blij dat het gebeurd is. Het heeft me losser gemaakt. Ik ben weer een grens over.

Jeu, en ik was al zo veel grenzen over.

“Een man in een jurk.”

“Crossdresser.”

Dat woord crossdresser, of erger nog: travestiet heeft me lang tegen gehouden. Al veel vroeger had ik al iets met vrouwelijke kleren. Maar de angst om travestiet genoemd te worden zette me vast.  Ze hoefden het niet eens hardop te zeggen.  Ik  werd al spaans benauwd  bij het idee dat mensen zouden kunnen dénken dat ik een travestiet was.

En zelfs toen ik voorbij de angst om transgender te zijn, was er nog steeds die angst om als travestiet gezien te worden.  Dat was toch iets minder maatschappelijk geaccpeteerd, en voor mij dus te eng, kennelijk.

En die angst is weg.

Stel dat ik het ben, een travestiet. Stel dat ik geen groen licht krijg straks. Dat ze bij de transgender poli vinden dat ik zo maar wat in mijn hoofd haal, en geen transgender ben.

Wat dan nog?

Ik weet hoe ik me voel.  Ik bepaal hoe ik me kleed.

Ik heb daar geen toestemming meer voor nodig.

Ik hoef geen bevestiging meer.

Ik hoef niet meer te vragen of ik wel mag bestaan.

Ik ben wie ik ben.

Ik ben blij met mijn beven van vandaag,

Ik gooi vandaag weer een hoop ballast overboord, en toch laat niets me onberoerd. Ik kies om in contact te blijven. Ik blijf me laten raken.

Ik blijf voelen. Ik ben niet stoer doordat ik me afsluit. Dat is een makkie: je gevoel afsluiten en je nergens door laten raken. Nee, ik ben stoer omdat ik me wél laat raken. Ik ben stoer omdat ondanks dat voelen door ga.

Ik val en sta altijd weer op.

Ik weet nu ook dat er meer mogelijk is dan ik me nu voor kan stellen. Alle angsten zijn op te ruimen.  Ze gaan me niet meer vasthouden.  Ik ga weer vallen, en ik ga weer opstaan.

Dat is geen stoere taal. Dat is intussen een ervaring. (Nee het is niet makkelijk, maar ook dat houdt me niet meer tegen.)

Ik ga voor wonderen.

 

Naschrift:

 

En we zijn nu vriendinnen. We snappen elkaars triggers, en dat je dan in heftige polemiek dingen zegt die je niet meent.

 

Wees eens wat vaker nutteloos

Zing wat  meer.
Wiegeliedjes
telliedjes.
Doedel wat vaker
met je lijf.
Waardeer het niksen.
Want alle zinloze handelingen
hebben de schoonheid van een ballet.
Als we het maar konden zien
en voelen.
Voelen vooral.
Zet je muziek eens uit
en luister naar de muziek
van je lijf.
Of naar de stilte ervan.

Dat ze ook mild kunnen zijn, je stemmen

Mijn interne fan houdt van ze, van al mijn stemmen, en dat maakt mezelf ook milder. En zie . . .

Mijn stemmen waren zo stil vandaag, dat ik even met ze ben gaan praten. Of het wel goed met ze ging.
De drammer had vakantie: ze zei : “je moet al zo veel deze dagen, daar heb ik even niets aan toe te voegen. Nou, ja, misschien moet je even iets over ons schijven hier, op onze facebookpagina. (want wij horen er ook bij, we zijn familie van je interne fan)”
De perfectionist zei: “Ik las net iets over het gewoon gaan dóen, en dan gaandeweg beter worden. Weet je, je mag dat uitproberen van me, ik zal je die ruimte geven.”
De criticus zei: “ik heb even geen zin om op alle slakken zout te leggen. Ik roer me wel als ik vind dat het écht niet kan.”

Niet oké zijn is oké

Ik voel me niet oké.

Verhuizing, sjouwen, afscheid van vertrouwde dingen,  in rotzooi leven,

en de dingen waar ik helemáál niet tegen kan:

instanties, papierwerk, en logistiek  geregel.

Zon en buien wisselen elkaar af, ik ben net het weer van deze dagen.  Het levert wel adembenemend mooie wolken en luchten op.

Het is oké is dat ik me niet oké voel.

Iemand vroeg vandaag op facebook: “Wat zou je aan de relatie met jezelf willen verbeteren?”
Mijn antwoord is: “helemaal niks!”
Zelfs nu ik me even minder voel.
Ik voel me namelijk wel heel erg levend, en dankbaar.

Ik kan me wiegen.

Ik kan me koesteren.

Ik kan me zijn.

Ik ben gewoon heel erg oké.

 

 

 

Waarom ben ik brutaal als ik een leraar aangeef dat ik wil dat hij beter les geeft?

Eén van mijn grote inspirators. Natka (niet haar echte naam) kwam ik tegen toen ik haar een anti-spijble training moest geven. Probleem was, zíj was niet degene die iets te leren had. Ik laat haar even aan het woord.

 

Verwacht geen verhaal, ik doe niet aan verhalen. Maar nu ik je toch spreek heb ik wel wat vragen voor je.

Nee, ik moet eerlijk zijn. Het zijn geen vragen. Ik begin wel met vragen, maar die zijn een aanloop op mijn opmerkingen, en die opmerkingen zijn een aanloop op regelrechte kritiek.

Dat je het even weet.

En dat is ook meteen precies wat ik bedoel.

Waarom zegt helemaal niemand wat hij of zij bedoelt?

Waarom nemen we, én zeggen we, de dingen niet wat vaker letterlijk?

Waarom krijgt alles een lading mee?

Waarom heeft dezelfde tekst door A uitgesproken een andere betekenis, als hij uitgesproken wordt door B?

Waarom ben ik brutaal als ik een leraar aangeef dat ik wil dat hij beter les geeft? Waarom gaat dan opeens alle aandacht naar mij? En waarom worden de dingen die ik aan geef beschouwd als stof dat onder het tapijt moet geschoven? (En dan vragen ze zich af, waarom iedereen toch steeds over dat tapijt struikelt!)

Hoe ze dat doen? Nou, ze hebben twee manieren:

De eerste manier is dat de leraar, meestal met behulp van schoolleiding, ‘uitlegt’ dat ik het niet zo handig heb aangepakt.

De tweede manier is dat ie zegt: “Wat ben ik blij dat je naar me toe gekomen bent, om te vertellen dat je moeite hebt met mij vak!”
Hallo! Ik heb geen moeite met je vak, en zélfs dan, . . . nee, juist dan . . . waar het me nu om gaat is dat ik moeite heb met jouw manier van lesgeven, ja!

Ik kreeg een anti spijble training. Best een leuke trainer hoor, maar waarom moet ík een training? Waarom moeten ze ons handvatten geven zodat we kunnen overleven in een systeem dat niet deugt? Is dat niet een beetje de omgekeerde wereld?

Ik heb het etiket puber, en het etiket lastig, en dat schijnt dus voldoende te zijn om alles wat ik zeg met schouderophalen af te doen.

Alles wat ik doe om daar aan te ontsnappen, wordt alleen maar gebruikt om mijn etiketten nog steviger vast te zetten.

En ik ben niet de enige.

Meningen, ideeën, gevoelens, ze komen tegenwoordig in gezinsverpakking. Als je er eentje kiest zit je meteen aan een heleboel andere vast. En het liefst voor altijd. Want dat maakt het overzichtelijk.

Ik heb dus toch een vraag aan je, een verzoek.

Als je mij tegen komt, luister alsjeblieft naar wat ik zeg. En als je dat wat te zwart/wit vindt, prima! Dan praten we verder, stel een vraag, laat mij alsjeblieft mijn eigen kleurplaten inkleuren.

En mij niet alleen.

Neem iedereen eens serieus.

Je leerlingen, je medewerkers, je kinderen, je patiënten, je politieke tegenstander, je . . . (vul zelf maar in, elk willekeurig woord dat maakt dat je de mens achter dat woord niet meer kunt zien)

Dank je.