durf jij van je te laten houden?

Ik was vandaag bij een doop van een dierbare vriendin.

En oi, wat gebeurde er veel in mij. In mijn hart en in mijn hoofd.

Laat ik beginnen met dat hoofd.

De kerk is een nieuwe, moderne kerk.

En daar heb ik dus allerlei gedachten bij.

Ik weet ook wel waar ze vandaan komen hoor, die gedachten. Ik groeide op in een links-intellectueel milieu. EO jongerendagen, daar werd een beetje op neergekeken. Koot en Bie hadden een persiflage met De Positivo’s.

En dan had je in de jaren 90 nog Jomanda, die verketterd werd in mijn omgeving.

Dus die handen in de lucht en die wiegende mensen . .  tja . .

En dat is niet alles.

De hele dienst zat perfect in elkaar. Optimaal gebruik van media, slimme apps om de kerkcontributie te regelen op het scherm met tegelijkertijd een lied over dankbaarheid en geven.

Ik kan daar dus makkelijk heel denigrerend over doen. Iets met Amerikaans sausje en massa manipulatie en zo.

Het is ook niet echt mijn cultuur. Harde muziek, weinig verstilling. Een preek die me nét iets te populair is.

Het is druk in mijn hoofd. Want al deze vooroordelen dwalen door mijn hoofd, en tegelijkertijd besef ik dat het vooroordelen zijn.

Maar dat is niet het enige. Als een echte amateur antropoloog ben ik ook nog eens aan het analyseren wat daar allemaal  gebeurt. Jee, wat zijn er veel mensen op zoek. Wat maken we als samenleving mensen eenzaam. Wat is er een tekort aan liefde. Om me heen zie ik mensen zichtbaar ontroerd worden, en daar is niets neps of goedkoops aan.

Gelukkig kan ik, ondanks dit vollle hoofd, me in mijn hart laten raken.

Dat gebeurt helemaal als ik zie hoe mijn vriendin zich laten dopen.

Ik ben onder de indruk van haar overgave.

Ik ben onder de indruk van haar beslissing om van zich te laten houden. Want dat is het, deze keuze. Het is vooral ook een keuze voor jezelf.

Het ontroert me diep als ik zie hoe geraakt ze is. Ik sta daar met tranen in mijn ogen.

Overal om me heen zie ik mensen die keuze maken. Om liefde te ontvangen. Om jezelf zo veel waard te vinden dat je dat ma’g ontvangen. En dat is een godsgeschenk.

Dit is mooi.

Dit is puur.

En dan maakt het geen donder uit welk sausje er overheen gegoten is. Ik weet dat het ook helemaal zonder sausje kan.

Mijn vriendin zal het niet met me eens zijn. Zij voelt god als daadwerkelijk aanwezig. En dat snap ik. Ik kan dat ook zo voelen.

Maar ik weet dat mensen die dat niet god noemen, hetzelfde kunnen ervaren.

Wat dat betreft zou ik blij zijn als er eens een eind kwam aan al het geruzie tussen godsdiensten en tussen religieuze mensen en atheïsten.

(Voor die atheïsten:  je overgeven aan de liefde van god betekent echt niet meteen dat je de evolutietheorie moet afzweren. Kerken die dogmatisch zijn, daar heb ik niets mee.)

Kom op lieverds, we hebben het allemaal over hetzelfde. We hebben het over liefde, en over het jezelf waard vinden deze te mogen ontvangen.

Dat is een dappere keuze, en dat was waardoor ik ontroerd  was.

Ik ben ook ontroerd als ik bedenk voor hoeveel mensen dit nog een stap te ver is.

Dat is waarom ik iedereen haar/zijn interne fan gun.

Ik gun iedereen het vermogen onvoorwaardelijk van zich te laten houden.

Begin met jezelf.

Goh, daar ging dit blog naar toe. En ik dacht dat het een stuk zou worden over vooroordelen, en wat je daar mee kunt doen.

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *