Ook het laatste gordijn moet weg (of juist niet?)

De eerste keer dat ze achter het gordijn van het leven keek, stokte de adem haar in de keel.

Ze had nooit geweten dat er zoiets als een gordijn was, en al helemaal niet dat daar een hele wereld achter schuil ging.

En wat voor wereld.

Eenmaal gezien gaat het gordijn nooit meer helemaal dicht, nam ze zich voor.

Die eerste jaren wilde ze niets anders dan anderen wijzen op die prachtige wereld achter het gordijn, maar ze kwam er al snel achter dat mensen niet begrepen waar hij ze over had. “Gordijn? Welk gordijn?”

Ze voelde steeds meer afstand van de mensen die het maar niet wilden snappen, maar naarmate ze meer stappen in de nieuwe wereld zette, kwam er ook andere mensen op haar pad.

Ze voelde zich gelukkig, vervuld.

Tot de dag dat ze tegen nóg een gordijn op liep.

Dunner, ijler. Vitrage leek het.

Maar toch hardnekkig. Ze raakte er in verstrikt.

“Overgebleven flarden van het eerste gordijn”, dacht ze bij zichzelf. Uiteindelijk ontstrikte ze zichzelf met behulp van haar nieuwe vrienden.

Het derde gordijn was al minder een verrassing. “Ik heb kennelijk nog een weg te gaan”, was haar conclusie.

Het vierde gordijn begroette ze met een milde verbetenheid. En toen die eenmaal aan de kant geschoven was, ging ze meteen op zoek naar de vijfde. Ze wilde onbelemmerd zicht op de ware wereld.

Steeds directer ging ze op haar doel af. Ze scheurde de gordijnen opzij, vertrapte ze, in de haast om verder te komen.

Laag na laag, na laag.

De vloer raakt bezaaid met gescheurde flarden, en ze struikelde.

Ze zat op de grond, keek om zich heen, en nam toen een paar flarden in haar hand.

Er stonden letters op, zag ze, woorden, zinnen.

Ze keek achterom naar het gat dat ze geslagen had in haar wereld, en weer terug naar de flarden gordijn met tekst in haar hand.

Nu pas zag ze dat de gordijnen bladzijden waren van het boek dat ze leefde. Bladzijden die ze gescheurd had, en ongelezen aan de kant had gegooid.

Lang bleef ze zo zitten. Toen stond ze langzaam op, en richtte haar blik vooruit.

Voor haar hing een leeg gordijn, zonder woorden. Eronder lag een pen op de grond.

Ze pakte hem op, haalde de dop eraf en begon te schrijven.

Please follow and like us:

Eén gedachte over “Ook het laatste gordijn moet weg (of juist niet?)”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *