Ben ik oké? (of wat overprikkeld zijn met je doet)

Sneeuw.

Dit weekend genoot ik er van.

En nu.

Tja. Nu heb ik een dip.

Vandaag zou ik drie gave dingen doen die alle drie niet door gaan.

Ik zou aan de slag met mijn branding bij Xandra.

Ik had afgesproken om eindelijk Judith Webber eens live te zien.

Ik zou starten met een HSP burn-out zelfhulpgroep voor studenten uit Nijmegen.

En één voor één gaan ze niet door.

Waarom voel ik me nu opeens kut, bij die schitterende sneeuw? Want, ja het is weer prachtig.

Mooi om eens te gaan kijken naar de gedachtenpatronen die ons in de diepte zuigen.

Oergedachte is natuurlijk:  “Ik ben niet goed genoeg!”

En die heeft meerdere lagen.

Want natuurlijk ben ik oké.

Maar . . .

Ik moet natuurlijk wel mijn geld kunnen verdienen, met mooie dingen doen. Ik moet me nuttig maken.

Vandaag is een oefening in oké zijn, ook als ik even geen bevestiging krijg.

Bevestiging kreeg ik de afgelopen maanden van mijn transitieproces.  Ik was veel bezig met mijn uiterlijk, en dat deed me goed. Bezig zijn, stappen zetten, resultaat zien. Ik keer ook reikhalzend uit naar mijn eigen plek.

Nu heb ik die eigen plek.

En nu is  het tijd om in de wereld te zetten wat ik te bieden heb.

En vandaag zou een prachtige start zijn.

Mensen zien, geïnspireerd raken, en bovenal: mezelf nuttig maken. En weer eens een groep begeleiden. Want ik besef nu hoe zeer ik dat gemist heb: werken met mensen.

En dan plof!

Of nee, dwarrel.

Maar wel heel veel dwarrel.

De gedachte die me zo teneerslaat is de gedachte dat ik niks waard ben als ik niet kan laten zien wat ik waard ben.

En gelijk een heel venijnige gedachte daar over heen: “En dat zegt de persoon die voor iedereen de boodschap ‘je ben oké’ heeft.”

En nu kan ik wel heel manmoedig zeggen dat ik dat kan laten zijn . . .

. . . maar ik zit er nu wel over te bloggen.

 

 

Dit is waar de oefeningen van Master of Emotions over gaan.

Al onze manieren waarop we het niet aan gaan.

Durf ik te zijn, met dit gevoel?

Zonder het weg te bloggen?

Want alleen er doorheen aan de andere kant er weer uit ligt de manier om je los te maken van dit soort shit.

Oefenen, is het.

“Het hele leven is een oefening.” zei iemand vanmorgen tegen me.

“Ja, duh!” was mijn eerste reactie,

Maar eh . . . ja.

Ze heeft natuurlijk wel gelijk.

 

Oh . .

en nóg een oefening, besef ik:

Want wat doe ik als ik deze plaats op facebook, en mensen gaan allemaal bemoedigende reacties geven?

Lief, maar dat is niet waarom ik dit blog schrijf. Ik hoef niet getroost. Ik zoek geen bevestiging. Ik wil delen wat er in me gebeurt omdat anderen daar iets aan kunnen hebben.

En dan nóg een laag:

“Oh, jij wil dus wel anderen helpen, maar je laat jezelf niet helpen? Is dat een manier om je beter te voelen?”

Kijk, dat soort gedachten.

Misschien ben ik overprikkeld, nog van de verhuizing, dat ik nu zo bevattelijk ben.

De vraag is of ik dit nog ga plaatsen, want ik weet niet eens meer of dit een dapper, open blog is, of zielig geraaskal.

Vul hier even de tijd  in dat ik nog even in mijn zelfgemaakte vegetarische erwtensoep roer en het laat zakken (nee niet de soep!)

 

Ik publiceer het. Het is een mooi voorbeeld van hoe onze hersenen met ons op de loop gaan.

 

 

 

Please follow and like us:

2 gedachten over “Ben ik oké? (of wat overprikkeld zijn met je doet)”

  1. Feest van herkenning 😉
    Ik heb hier ook nog een kinderboek bij: Wij gaan op berenjacht .. er dwars doorheen.
    Een variant op jouw ‘ alleen er doorheen en de andere kant er weer uit’, denk ik zo.
    Mijn levensmotto voor de dingen aangaan die op je pad komen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *