Hoe een ochtend routine je leven verandert (nee het is niet wat je denkt)

Sinds 75 dagen start ik mijn dag met het intypen van “Je bent oké.” op facebook en op twitter. Daarna maak ik een youtube-life filmpje. Daar spreek ik dezelfde boodschap in, in het engels, maar dan met een achtergrondverhaal.

Wow, wat doet dat veel.

Als eerste is daar natuurlijk de routine:

Waar kom ik mijn bed voor uit? Nou dit!  Mensen laten weten dat ze oké zijn.

Maar er is meer.

Eerst maar even over facebook en twitter, want dat youtube verhaal ligt net even anders.

Die eerste dagen is leuk. Mensen reageren positief.

Maar dan komt het eerste moment dat iemand hardop zegt dat het nu wel weer genoeg is.

Ik had dat voorzien, natuurlijk. Was er al bang voor, zou ik vroeger gezegd hebben. Maar hé, wat gaaf! Ik ben minder bang dan vroeger. Dat is het effect van bewust bezig zijn met het accepteren van alles wat ik ben, voel en doe.

Dat is niet makkelijk, trouwens.

Het gaat met vallen en opstaan,
met horten en stoten,
met haat en liefde.

Fijn dus dat ik opleidingen doe bij Gave Mensen. Dan hoef ik dat niet helemaal alleen te doen.

Ik schrik er niet meer zo van, maar het doet me natuurlijk wel iets, wat anderen er van zeggen.

Mijn grootste uitdaging, merk ik, is om het los te laten wat mensen er mee doen.

Er onstaan gesprekken over hoe deze herhaalde boodschap binnen komt.

En ook hier zit ik midden in een oude manier van reageren, en een nieuwe, wat lossere manier. Ik wil bijvoorbeeld in eerste instantie uitleggen hoe ik het bedoel. Omdat ik niet wil dat mensen het verkeerd gaan begrijpen. Maar terwijl ik dat doe, besef ik dat ik niks te willen heb. Ik  heb mijn boodschap de wereld in gestuurd, en wat anderen daar van maken is van hen.

Durf ik dat echt zo los te laten?

Of en ik alleen maar stoer aan het doen?

Want ook dat is een valkuil die ik van mezelf ken: dingen een mooie,  spirituele, draai geven. Zodat ik er vrede mee kan hebben omdat het weer klopt.

Dát is wat er gebeurt.

Ik herken steeds meer manieren waarop ik alles wat er in me om gaat een plek geef, zodat ik er mee kan dealen. Ik ben daar heel bedreven in, en nu zie ik pas hoeveel energie ik daar in stop.

Zo viel ik, tijdens het schrijven net, over het woordje “valkuil”, twee alinea’s hierboven.

“Doe niet zo streng voor jezelf! Je bent oké. Het as valkuil benoemen betekent dat je jezelf verooordeelt, en dat mag niet.”

(Ja, dat is een Droste, als ik goed op dreef ben, heb ik meerdere recursies in mijn gedachtenstroom. Lees mijn hink-stap-sprong als je daar uitleg over wil)

Er gebeurt dus van alles met dat ene simpele zinnetje. En ergens wist ik dat, toen ik er mee begon. Ik wist alleen niet wat en hoe.

Ik ga door, want ik ben nog lang niet uit-ondekt.

Die youtube, is weer een heel ander verhaal. Of hetzelfde, maar dan met nóg meer lagen. Want daar zie ik mezelf terug, en ojee, wat een commentaar heb ik op mezelf. Op hoe ik er uit zie, op mijn engels, op de inhoud, die lang niet altijd zinnig is. Ook daar ga ik mee door. Het zijn pracht-oefeningen.

Xandra, bedankt, jij hebt me met gave mensen de mindset gegeven om het te zie als oefening, als spel.

Want weet je lieve HP’ers, alleen door dit soort dingen komen we wat losser van het gemaal in ons hoofd. Dan kunnen we de lol er van gaan zien. Nou, da’s niet waar, die lol die zag ik al. Maar de last. Ja die had ik. Hevig! En die last kan ik steeds makkelijker van me af schudden.

Ja dat is te oefenen. Dat is waarom ik die opleidingen doen, om anderen daarin te ondersteunen. Mét kleine stapjes. Mét lol. Mét liefde.

 

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *