iets met mindset? nee laat maar

Ik liet ze aan me voorbij gaan, de mindset trainingen, workshops, studiedagen

bleh . . . hype . . .

en ik zag niet eens de ironie van het feit dat ik vond dat mindset niet iets was dat je even in een cursusje moest leren.

Weet je, ik vond het net zo iets als die tekencursus op TED. Die heb ik ook weggeklikt toen ik hem voor het eerst tegen kwam.

Ja, dat is geen tekenen, dat is een kunstje aanleren.

Het is mijn haat liefde verhouding met trainen.

Ik trainde en begeleidde vooral op gevoel. Als ik begin met een techniek of een theorie gebeurde er toch altijd iets waardoor ik daar weer van af moest wijken.

Want in één ding ben ik een kei (natuurtalent, zou ik bijna kunnen zeggen, maar dan weet jij niet  meer wat ironie is en wat niet).

Ik kan veiligheid bieden. Ik kan een veilige setting creeëren, waarin mensen respectvol met elkaar omgaan

En dan komen er altijd mooie dingen naar boven. Zonde om je dan nog bezig te houden met technieken, oefeningen, theorieën.

Dacht ik dus.

En nu volg ik een opleiding¹ bij Gave Mensen en alsof de duvel er mee speelde, ik kreeg het bovenstaande filmpje weer te zien.

We waren met z’n allen aan het tekenen, en bespraken na wat er in ons gebeurde.

En toen besefte ik pas wat ik aan het doen was met het woord truukje.

Als iets te leren is, is het een truukje, dacht ik.

Dan is de echte magie er af, dacht ik.

Maar dat is natuurlijk ook een manier om mezelf te saboteren, uit (ja hoor daar istie)  angst om te falen.

Want door de systematiek los te laten, heb ik een open eind. Elk resultaat is goed.

Dat is mooi.  Dat open einde is precies waar het bij moed om te falen gaat. Er bestaan geen fouten, alles is een leerproces.

Maar dat was in mijn geval maar de halve waarheid.

Een open einde houden om niet te willen mislukken is niet hetzelfde als elke uitkomst accepteren. Het één is angst, het ander vertrouwen.

Ik ontnam mezelf de kans om te groeien, om nog effectiever te worden. Ik vond effectiviteit zelfs een vies woord, want dat rook naar truukje.

Het maakte dat ik mijn trainingen niet durfde te verkopen. Ik was dan wel zeker dat er iets gaafs ging gebeuren, maar kon niet benoemen wat.

Dat was wat er gebeurde op het einde van de dag. Ik beseft hoeveel krachtiger ik zou worden als ik wél alle technieken in zou zetten. Want ik heb er natuurlijk wel een hele zwik.
Als ik zou leren welke ik waar en wanneer kan toepassen.
Als ik er nog meer tot mijn beschikking zou hebben.
Als ik steeds beter weet wat ze wel en niet doen.
Als ik weet hoe ik ze op verschillende manier in kan zetten, want de setting doet erg veel.

Dát is pas echte magie. Niet de magie van een tovenaarsleerling die over stroomt van talent, maar magie van een meester die dat talent beheerst en ontwikkelt.

En dát is precies wat ik nu aan het doen ben met de opleidingen die ik volg.

En toen besefte ik.

Ik kan meer dan ik ooit dacht.

Véél meer.

 

 

 

 

¹

Ik volg het jaartraject bij Gave Mensen.

Daar zitten o.a. de opleidingen “Master of Emotions” en “Moed om te Falen” in. Bovenstaand stuk gaat over dagdeel 2 van “Moed om te falen”

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *