Over gewoon dóen, en daar van leren. En over trots kunnen zijn

Mijn eerste facebook live coaching.

En oh wat leer ik veel.

Het klopt.  Je moet het gewoon gaan doen. Niet wachten tot alles perfect is.

En daar zat ik, in de Bieb.

Ik was met Nicolette voor te bereiden, toen er een man de boeken die hij uitzocht met een smak op de tafel gooide waar mijn laptop stond. En de micrifoon die ik gebruikte om alles via mijn Cochleaire Inplantaten te kunnen verstaan.

Ik vroeg hem of hij de boeken iets zachter wilde neerleggen. Hij snauwde me af, dat ík het was die zachter moest doen. Hij was duidelijk boos over het feit dat ik de Bieb gerbuikte voor mijn coaching.

Wow, wat een oefening. Ik maakte een mental note om nog eens met de Bieb te bespreken of dit de goede plek is, als er mensen zijn die er last van hebben. En zette het van me af. Ja! Dat lukte!

En toen.

Eindeloze reeks technische haperingen. Om de 3 seconden viel de verbinding weg. Net toen we wilden stoppen, leek het beter te gaan.

En ook daar raakte ik niet van in paniek.

En dan de coaching zelf:

Ik moet daar een andere naam voor verzinnen.

Want ergens in de coaching bekroop me het gevoel:

“Hee je moet wat doen. Je had beloofd te laten zien hoe gaaf mensen zijn!”

En ik deed helemaal niks. Nicolette zat van zichzelf gaaf te zijn. Ze deed haar verhaal. En niet omdat ik zulke scherpe vragen stelde.

Ik luisterde alleen maar. En zat er soms tussendoor omdat ik vond dat ik ook wat moest zeggen, maar of dat nou zulke goede interventies waren, weet ik niet.

Ja mijn perfectionist is bezig. Dat mag, daar wordt ik beter van. Kijken of ik het lef heb om het met die blik terug te kijken: wat kan beter?

Maar intussen kan ik ook erg blij zijn met het resultaat! Wat een mooi gesprek, en veel herkenbare HSP dingetjes kwamen langs.

Kan ik me ook trots voelen?

Die vraag laat ik hier en nu binnen komen.

. . .

Ik moet even de “alles wat beter kan” dimmen. Die is nog even bezig, merk ik.

. . .

Ja ik ben trots.

 

 

Please follow and like us:

Eén gedachte over “Over gewoon dóen, en daar van leren. En over trots kunnen zijn”

  1. Haha Emma! Wat reflecteer je toch weer fantastisch en transparant op jezelf!! En weet je wat nu zo leuk is? Ik zat met zo’n zelfde soort pet op terug te kijken 😉
    Wat kan er beter ..?
    Ik ben best tevreden met het naar mijzelf luisteren, en daar heb jij mij de mogelijkheid toe gegeven met dit fantastische concept! Het is écht heel anders om op de bank te zitten en naar jezelf te kijken.. Ik kan mijzelf zien -met afstand- en zonder stemmetjes.
    Dank je wel daarvoor. Eigenlijk hoop ik nu nog stiekem op wat reacties; voor mijzelf. Kritiek, want; da’s immers gratis advies yeahhhhh

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *