Moed om te falen, een verslag van een cursus dag 1

Ik ga het niet hebben ove hoe fantastisch Xandra het allemaal deed. Hoe ze een prachtige plek heeft gecreëerd, waar je je welkom voelt, en hoe ze dat welkom belichaamt. En hoe professioneel ze inspeelt op alles wat er gebeurt die dag, terwijl ze heel goed in de gaten houdt waar ze heen wil. Hoe ze ons mee neemt in de waaroms van haar keuzes en hoe ze laat zien hoe alles in een groter plaatje past.

Want als ik dat doe denken jullie dat ik schaamteloos reclame loop te maken voor een goede vriendin.

En dat doe ik ook, Want uiteindelijk ben jij die vriendin. Hoe meer mensen leren wat hoogsensitiviteit écht is, en wat er écht nodig is, hoe groter de kans dat jij iemand vindt die weet hoe ze je kan begeleiden in de stappen die je zet.

Want de wereld is een freaking enge plaats.

Daar gingen mijn eerste tranen van deze dag over.

Xandra leidt een oefening in, en vraagt ons dan op een schaal van 1 tot 10 hoe eng die oefening voor ons is.

Te eng, zo blijkt.

Vervolgens tast ze af hoe ze stapje voor stapje de oefening veiliger kan maken.  Ze legt de koppeling met het onderwijs waarbij de klas vaak een opdracht krijgt en je als kind geacht wordt zomaar mee te doen. Zonder dat er gekeken wordt naar de drempels die kinderen moeten nemen. Drempels die vaak veel te hoog zijn. En zo wordt je meegezogen in een stap die veel te groot is om nog te kunnen leren.

Want ook al gaven we aan dat de oefening voor nu nog te eng was. We hadden allemaal meegedaan, kwam we achter. Vanuit de gedachte dat we straks vast trots op onzelf zouden zijn over wat we gedurfd hadden. En we hadden niet stil gestaan bij het feit dat de stress die we zouden ervaren ons helemaal nie geholpen zou hebben bij het leren.

Toen kwamen die tranen. Want ik zag voor mijn ogen klaslokalen vol kinderen die steeds weer over hun grenzen moeten gaan. Omdat er niemand is die ze helpt om die grenzen te druven voelen, laat staan aan te geven.

De wereld is een freaking enge plaats.

En hoe mooi is het dan, als er iemand bij je is, die je helpt om de stappen die je zet veilig te maken.

Ook met je mindset.

Oja,

Ik kan nu eindelijk mijn moeite met de mindset-hype benoemen.

Want iedereen wil een growth mindset hebben. En iedereen denkt dat ie hem al heeft. Dat dacht ik zelf ook.

Wat ik kan heb ik geleerd. Ik kan ook nieuwe dingen leren.

Duh!

Open deur toch?

Ik kon niet lopen, niet fietsen, niet praten. En alle wiskunde, talen en zo, die heb ik toch ook allemaal geleerd?

Ja. Maar tekenen kan ik niet.

Er bestaat dus niet EEN mindset.

Je hebt een fixed of growth mindset op specifieke onderdelen.

En een fixed mindset is lang niet altijd verkeerd. Ik hoef niet alle kanten op te groeien. Ik kan jaloers kijken naar kinderen die schijnbaar moeiteloos wakeboarden. Maar ik hoef dat zelf niet te kunnen.

Beetje zuinig zijn in waar je je growth mindset op richt kan geen kwaad.

Want ook dat ervaarden we. Met ons lijf. Wat leren is.

Allemaal oefeningen, bewegingsspelletjes. Waarvaan de moeilijkheidsgraad steeds wordt opgeschroefd.

Wat doe ik? Ga ik mee in de volgende stap? Blijf ik nog even bij het vorige niveau, om dat echt onder de knie te hebben, voor ik een volgende stap zet. En wat dan als alle anderen al wel verder zijn? Ervaren en voelen wat het doet in je lijf.

Hoe het voelt als het mislukt. Want dat is ook zoiets waar we stoerder over praten dan we durven voelen: dat “fouten maken moet” dingetje.

En dan leren hoe je leert. Welke veiligheid ik nodig heb, en welke uitdaging. En ook dát staat niet vast.

Wat hebben we nog veel te leren over leren.

Wat hebben we nog een eind te gaan om de wereld veiliger te maken.

Xandra, bedankt voor je eerste dag.

Dit is de eerste in een serie over mijn opleidingsjaar bij Xandra.

 

Hier kun je meer lezen over Moed om te falen

 

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *