Wat HSP’ers in het werk wél nodig hebben

Judith werkt in de zorg.

Ze ziet veel,

en ze weet hoeveel beter het kan. Ze heeft daar al vaker iets over gezegd, maar het wordt niet opgepakt.

Nou ja, er is wel iets opgepakt, maar op een manier die niet werkt. Want voor echte verbetering is meer nodig. En Judith ziet hoe halve maatregelen zelfs averechts kunnen werken.

Vroeger had ze het er wel eens over met collega’s. Er onstond dan altijd zo’n wandelgangensfeer waar gemopperd werd op het management. Dat was ooit comfortabel, maar ze weet inmiddels dat ook dát averechts werkt:
Je duwt jezelf daarmee in een slachtofferrol.
En dat wil ze niet.

Niet meer.

Maar wat dan?

Even was ze blij.

Er zou serieus  aan de slag gegaan worden met intervisie op haar werk. Ze dacht terug aan een intervisiegroep waar ze ooit in zat. Dat was een plek geweest waar ze echt gezien werd.

Ze was hoopvol.

Maar de trainer die ingevlogen werd  om alles op te starten voelde niet goed. Ze kon er geen woorden voor vinden, dus benoemde ze het niet.

Tot de pauze.

Daar vielen kwartjes.

(Ze was expres niet bij de koffieautomaat gaan staan kletsen, ze wilde tijd om het te laten bezinken)

De trainster voelde incongruent. Haar sheets gingen over kwetsbaarheid. Delen wat er speelt, en daar open naar kijken.
Maar de manier waarop zij de techniek inzette vertelde iets anders.
En Judiths collega’s lieten in oefeningen gretig zien hoe goed ze het beheersten. Ze zeilden daarbij meesterlijk om de hier-en-nu aanwezige spanning heen.
De trainster benoemde hier niets van, gaf alleen maar complimenten omdat de techniek zo goed gevolgd werd.

Na de pauze besloot ze het te zeggen: dat ze op deze manier de veiligheid miste om echt aan intervisie te doen. De reactie die ze daarop kreeg was in de trant van:  “Je saboteert met je weerstand de intervisie, en juist jij zou moeten weten hoe hard die intervisie nodig is.”

En nóg gaf ze niet op. In haar eerste intervisie deelde ze hoe kwetsbaar ze zich voelde. Dat ze zich niet bij alle collega’s veilig voelde om de dingen te benoemen die ze zag en voelde. Ze werd er geëmotioneerd van, toen ze het vertelde.

Wat er vervolgens gebeurde is dat de hele club voor haar ging zorgen. Ze kreeg tips om wat sterker in haar schoenen te staan. Misschien was coaching iets voor haar. De trainster die de intervisie gegeven had, was ook als coach in dienst bij de zorginstelling, en er was extra coaching geregeld . . .

Judith werkt nog in de zorg.

Ze ziet af en toe kans om wel door te dringen. Ze heeft collega’s die erg blij met haar zijn, omdat ze nog steeds kastanjes uit het vuur haalt. Ze kan niet anders.

Toch voelt ze zich alleen.

Ze wil wel coaching, maar het aanbod van de trainster heeft ze afgeslagen.

Judith zou een netwerk HSP collega’s willen waarmee ze intervisie op niveau kan doen. Intervisie waar kwetsbaarheid herkend wordt, en gezien wordt als kracht.

En een trainer of coach die door de schijnbewegingen vaan haar teamgenoten heen prikt. Op een respectvolle manier. Zodat ook zij op den duur gaan delen waar het echt over gaat.

 

Herken je het verhaal van Judith?

Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief.

Ik dacht ooit dat het vechten tegen de bierkaai was. Inmiddels volg ik een HSP opleiding bij een TOP instituut. Ik heb nu de tools in handen om aan de slag te kunnen. Ik herken de weerstanden, en weet hoe ik de veilgheid kan bieden.

Naast ruim 20 jaar ervaring als trainster/coach/begeleidster, heb ik heb ook 3 jaar ervaring opgedaan als facilitator in een team waar spanning brandstof mag zijn. Waar eigenaarschap voorop staat.

Ik weet inmiddels hoe het wél kan.

Schrijf je in voor de nieuwsbrief

* indicates required